Jan Muszkowski

Jan Muszkowski (ur. 10 kwietnia 1882 r. w Warszawie, zm. 29 stycznia 1953 r. w Łodzi) – bibliolog, bibliograf, działacz społeczny, profesor uniwersytecki. Współorganizator – m.in. z T. Viewegerem i T. Kotarbińskim – Uniwersytetu Łódzkiego. Współzałożyciel i aktywny członek Związku Bibliotekarzy Polskich (od 1953 r. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich), czynny współpracownik organizacji międzynarodowych – IFLA, UNESCO. Kształcił się w zakresie nauk przyrodniczych, filologii germańskiej i filozofii w Krakowie, Wiedniu i Lipsku, gdzie w 1909 r. uzyskał stopień doktora filozofii.

Od 1915 r. pracował nad XX-wieczną kontynuacją Bibliografii Polskiej Karola Estreichera. Całość, licząca ok. 125 tys. haseł, spłonęła w powstaniu warszawskim. W l. 1920-1935 – dyrektor warszawskiej Biblioteki Ordynacji Krasińskich, którą przekształcił w znaczący warsztat naukowy. W 1926 r. reorganizował zbiory Biblioteki Polskiej w Paryżu. Od 1928 r. profesor Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie w ramach Studium Pracy Społeczno-Oświatowej objął katedrę nauki o książce i prowadził ją do 1939 r. Wojnę spędził w Ojrzanowie k. Warszawy prowadząc tajne nauczanie.
W 1945 r. osiadł w Łodzi, tworząc autonomiczne studia bibliotekoznawcze i pierwszą w Polsce placówkę kształcącą bibliotekoznawców na poziomie wyższym. Przeprowadził pierwszy przewód habilitacyjny (A. Łysakowski, 1948) i pierwszy doktorat (K. Głombiowski, 1952) w dziedzinie nauki o książce. Dzięki dokonaniom Jana Muszkowskiego bibliologia uzyskała status samodzielnej dyscypliny naukowej i rangę kierunku studiów uniwersyteckich.